A Barbaric Proposal - 93. Bölüm (Türkçe Novel)

[Rahip] "Kardinal birkaç gündür bu durumda."  

Rahipler saygılı davranıyorlardı. Ancak Fermos ve Black, onların aşırı derecede itaatkar oldukları  hissini bir türlü üzerlerinden atamıyorlardı.  

Tapınak, yirmi yıldır Altı Aile ile ittifak halindeydi. Rahipler tapınağa girdiklerinde resmi olarak  ailelerini terk etseler de, çoğu üst düzey rahip ya Altı Aile'den geliyordu ya da onlarla bağlantılıydı.  Manau daha sonra tapınağı tamamen temizlemediyse, aşırı nezaketlerinin arkasında kesinlikle bir  neden vardı.  

[Black] "Tam olarak ne zamandan beri?"  

[Rahip] "Düğünden beri."  

[Black] "Hmm." Dudaklarından kısa bir şüphe belirtisi süzüldü.  

Black tesadüflere inanmazdı. Düğünde gayet iyi olan Manau'nun şimdi aniden salya akıtıp aklını  kaçırmış olması için ikna edici bir neden olmalıydı.  

[Black] "Teşhis?"  

[Rahip] "Bilmiyoruz. Hastalık da tanrılar tarafından verilir, biz sadece onu kabul ederiz."  

Bu, kutsal kitaplardan alınmış bir cümle gibi geliyordu. Görünüşe göre önceden repliklerini  çalışmışlardı.  

[Fermos] "Görünüşe göre tanrılar zehir de veriyorlar."  

Fermos da aynı düşüncedeydi. O araya girdiğinde, rahiplerin zoraki nezaketi paramparça oldu.  [Rahip] "Ne diyorsun sen! Zehir mi!"  

[Fermos] "Sağlıklı bir insanı bu hale getirebilecek şaşırtıcı derecede çok sayıda ilaç var. Bir  bakalım... Kabino'ya bahse girerim. Bu mevsimde en kolay bulunabilen zehir budur. Kardinal'in  giysilerini çıkarırsanız, kalbinin çevresinde mor lekeler göreceksiniz. Bu, Kabino zehirlenmesinin  belirtisidir."  

Rahipler, Fermos'un zehirler ve tıp konusunda bu kadar geniş bilgiye sahip olduğunu hayal bile  edemezlerdi. Kabino zehirini hiç duymamışlardı ve doğal olarak başka kimsenin de duymadığını  varsayıyorlardı.  

[Black] "Giysilerini çıkarın."  

Black paralı askerlere emri verdiğinde, rahipler protesto amacıyla yerlerinden fırladılar.  [Rahip] "N-Ne yapıyorsun! Tanrılarımızın ağzına dokunmaya nasıl cüret edersin!"  [Black] "O ağza ağzına zehir tıkıştırmaya ne diyorsun?"  

[Rahip] "O-O..."  

[Rahip] "Öyle değil! Zehir! Bu asılsız bir iftira!" 

Ne yazık ki, inkarın bir faydası yoktu. Yatakta yatan, bulanık gözlerini kırpıp ara sıra titremeye  başlayan Manau, zehirlenmenin kanıtıydı.  

Paralı askerler, rahipleri Manau'dan hızla uzaklaştırdı. Sonra Kardinal'in kaba cüppesini yırttılar.  Fermos'un dediği gibi, mor lekeler gerçekten de göğsünde kızarıklık gibi yayılmıştı.  

[Fermos] "Bir. İki, üç... sekiz. Bu, zehirin son yirmi dört saat içinde verildiği anlamına geliyor. Üç  gün geçseydi, lekeler tüm gövdesine yayılmış olurdu."  

[Black] "Demek düğünden sonraki zamanlama da yalandı."  

[Fermos] "Evet. Öyleyse... ne ilginç."  

Fermos, tek gözlüğünü tıklatarak düzeltti.  

[Fermos] "Kleinfelter ailesinin bir hayaleti bugün geri döndü. Hemen ardından Kardinal zehirlendi  ve bu hale geldi... Bu gerçekten bir tesadüf mü?"  

[Black] "Sanmıyorum."  

Black, kılıfıyla birlikte belindeki kılıcı kaldırdı.  

[Black] "Panzehir yapabilir misin?"  

[Fermos] "Malzemelerim varsa yapabilirim. Tapınakta bir bitki bahçesi var, bu yüzden malzemeleri  temin etmek zor olmamalı."  

[Black] "O zaman yap. Ben bu arada tapınağı güvenli hale getireceğim. Hayalet buraya gizlice  girmiş olmalı."  

[Fermos] "Anlaşıldı. Hey, biriniz benimle kalın, geri kalanlar Lordumu takip etsin. Panzehiri  hazırlamadan önce bunu bitirin. Burada uzun süre kalmak istemiyorum."  

[Paralı Asker] "Evet, Komutan Yardımcısı."  

Paralı askerler, rahipleri dövmek zorunda kaldıkları için homurdanarak isteksizce Black'i takip  ettiler. Kan dökülmesini önlemek için kılıçlarını kınları takılı halde kullandılar. Hoş olmayan bir  durumdu, ama zor bir görev değildi.  

Black, Manau'yu göreve getirmenin tapınaktaki durumu yavaş yavaş değiştireceğini düşünmüştü.  Bu varsayım yanlış çıksa da, hızlı bir hareketle düzeltilemeyecek bir şey değildi.  

Ancak zaman geçiyordu. Onlar burada bağlı kaldıkları süre boyunca, Nauk Kalesi'nde neler olup  bittiğini bilemiyorlardı.  

*** 

Liene'nin adımları yavaşlamıştı. Neredeyse gece yarısı olmuştu. Liene, bir zamanlar yaşadığı benzer  bir durumu hatırlayarak hafifçe gülümsedi.  

O zamanlar, Sir Fermos'a gitmeden önce endişeyle tek başıma volta atıyordum.  

O gün Kleinfelters sürgüne gönderilmişti. Duygular zamanla değişir, ama o gün hayatının en  korkunç günüydü.  

Çünkü daha önce onun gibi bir şeye sahip olmamıştım. Bu kadar harika, bu kadar inanılmaz bir  şeye. Birdenbire yok olacağından korkuyordum.  

Küçük gülümseme, küçük bir iç çekmeye dönüştü.  

Biliyorum. Böyle düşünmenin bir anlamı yok. Ama bazen korkuyorum. Gözlerimi açtığımda, onun  var olmadığı zamana geri döneceğimden korkuyorum.  

Dünün ve bugünün aynı olduğu, yarının da farklı olmayacağı bir zamana.  

Hiçbir beklentim olmadığı, mevsimlerin korkutucu olduğu ve kuru rüzgardan cildimin acıdığı bir  zaman.  

Tek düşünebildiğim, bir günü daha nasıl dayanacağım olduğu bir zaman.  

[Liene] "......" Liene aniden titredi ve kolunu ovuşturdu.  

[Klima] "B-B-Burada..." Klima, bir şekilde anladı ve bir battaniyeyle geldi.  [Liene] "Ah, teşekkür ederim."  

Üzerine battaniyeyi örtmeyi teklif etmedi, sadece orada battaniyeyi tutarak durdu. Liene battaniyeyi  onun elinden aldı. Omuzlarını örttüğünde, belirgin bir şekilde ısındığını hissetti.  

[Liene] "Uykun yok mu? Yatma vakti olmalı."  

[Klima] "Hayır. Ben iyiyim. Bugün uyumayacağım. Prens... şey. Efendim geri dönene kadar."  Liene şaka yapıyormuş gibi hafifçe konuştu.  

[Liene] "Oh, gerçekten mi? Bu iyi. Ben de uyumayacağım."  

[Klima] "Evet. Biliyorum."  

Klima ise tamamen ciddi bir yüzle başını salladı. Bu, Liene'yi biraz suçlu hissettirdi.  [Liene] "Sana önce uyu demek istiyorum, ama yapamıyorum. Ben de tedirginim."  

[Klima] "Ö-Önemli değil. Uyumayacağım ve seni iyi koruyacağım. Prenses uyuyabilir, ama ben  uyuyamam. Uyumayacağım."  

[Liene] "Tamam. O zaman biraz daha uyanık kalalım."  

Liene, artık yorgunluktan odaklanamayacağı Kraliyet Kayıtlarını isteksizce açtı. 

Çalışma odası geceleri çok soğuduğu için oturma odasına geçmişlerdi. Klima büyük ve ağır  kayıtları oturma odasına taşımıştı.  

[Liene] "Gözetim düzgün bir şekilde yapılıyor, değil mi? Yani, dışarıdakiler için. Bu gece  alışılmadık sayıda varlar."  

Nauk'ta bu tür şeyler nadiren olurdu. Garip bir geceydi.  

Klima başını salladı.  

[Klima] "Sürekli, sürekli olarak kaleyi vardiyalı olarak devriye geziyorlar. Her seferinde iki kişi. İki  kez. Yani bir şey olursa, hemen haberimiz olur."  

[Liene] "Bu çok güven verici."  

Kalenin içindeki ve dışındaki güvenlik konusunda endişelenmesine gerek yoktu. Fermos, yeni  kapılar taktırdıklarını ve buldukları tüm arka kapıların sürgülerini sabitlediklerini söylemişti. Artık  kimse gizlice içeri sızamazdı.  

Ama neden bu kadar tedirgin hissediyorum?  

Liene, huzursuz zihnini yatıştırmak için gözlerini Kraliyet Kayıtlarına çevirdi. Kraliyet Kayıtları  çok geniş ve çeşitliydi. Ve Liene'nin aradığı şey çok belirsizdi.  

Liene, yağış verilerinin yanı sıra kuraklık veya suyla ilgili herhangi bir şey ararken kayıtları rastgele  gözden geçiriyordu ki, bir şey dikkatini çekti.  

[Liene] "Ah...?"  

Bu, yirmi yıldan fazla bir süre öncesine ait önemsiz bir kayıttı: Gainers Kraliyet Ailesi'nin  yüzüğünden bir mücevher düştükten sonra yapılan onarım.  

Normalde, hiç düşünmeden geçip giderdi. Ancak Liene, kayıtta yer alan yüzüğün hassas çiziminden  gözlerini ayıramıyordu.  

Yüzük, Gainers kraliyet sembolünü taklit eden çok sayıda mücevherle süslenmiş, benzersiz bir  şekle sahipti. Çok sayıda farklı mücevherle süslendiği için, bir veya iki tanesi sık sık sebepsiz yere  düşerdi. Bu durum tekrar tekrar yaşandığında, Kral öfkelenmiş ve yüzüğün yeniden tasarlanmasını  emretmişti.  

Mücevherlerin kolayca düşmesini önlemek için, zanaatkar mücevherleri parmağın şekline göre  uzunlamasına dizmeye özen göstermişti.  

Bu, yüzüğün bir yüzük için biraz tuhaf görünmesine neden olmuş ve ona bir takma ad  kazandırmıştı. Ucu yuvarlak uzun bir nesneye benzediği için "Anahtar" olarak adlandırılmıştı.  

[Liene] "Bu... bu olmalı." 

Gözleri fal taşı gibi açıldı ve bilinçsizce bir fısıltı çıkardı.  

[Liene] "Bu yüzük..."  

Tık. Tık.  

O anda kapı çalındı.  

[Dieren] "Prenses."  

Alito'nun Büyük Dük'ünün oğluydu.  

[Dieren] "İzin verdiğiniz ricayı sormaya geldim." 

***  

[Şövalye] "Devriye bitti. Şüpheli bir şey yok."  

Randal genişçe esnedi.  

[Randal] "Öyle mi? Peki ya o bilinmeyen adamlar?"  

[Şövalye] "Gece nöbetçileri onları koruyor. Ama şüpheli görünüyorlar. Fazla alkol almamışlar ve  uyumuyorlar."  

[Randal] "Kahretsin. Benim de uyuyamamam boşuna değilmiş."  

[Şövalye] "Kasıtlı olarak gardımızı düşürsek mi? Belki o zaman harekete geçerler."  [Randal] "Öyle yapalım mı?"  

Onların ilk hamlesini beklemek sıkıcı olmaya başlamıştı; kasıtlı olarak zayıflık göstererek tuzak  kurmak iyi bir fikir gibi görünüyordu.  

[Randal] "Çok ani yapma, yoksa fark ederler. Görev yerlerine gidiyormuş gibi yavaşça yap."  [Şövalye] "Merak etme. Elbette başarabiliriz."  

Muhafız barakalarını aydınlatan ışıklar, aralıklarla birer birer sönmeye başladı. Devriye gezen  personel ortadan kayboldu ve sanki düzenli bir programa göre hareket ediyormuş gibi tek bir ışık  kaldı.  

Bir an sonra, sessizlik çöktüğünde, Weroz'u getiren şüpheli adamlar odadan sessizce çıktılar.  Tiwakan da onların hemen arkasından, aynı derecede sessiz adımlarla takip etti.  

[Liene] "Sizin için ne yapabilirim?"  

Liene yorgunluğunu bastırarak Dieren'e döndü.  

[Dieren] "Bana bir seyahat izni yazmanızı rica ediyorum. Kız kardeşimin evliliğinden bu yana  Sharka Krallığı sınırını geçmek için genellikle izin gerekmiyor, ancak saat geç oldu ve Nauk'tan  ayrılacağım için olası yanlış anlaşılmalara karşı hazırlıklı olmak istiyorum."  

Bu mantıklı bir istekti.  

[Liene] "Ah, haklısınız. O zaman biraz bekler misiniz? Çalışma odasına gidip kalem ve kağıt  getirmem gerekiyor."  

[Dieren] "Size zahmet vermemek için önceden getirdim."  

Dieren eliyle işaret etti ve yardımcısı yaklaşarak, iki eliyle nazikçe tuttuğu kutuyu dikkatlice yere  bıraktı. Köşeleri zarif gümüş telkari ile süslenmiş kutu açıldığında, içinde kağıt, kalem ve mürekkep  vardı. 

[Liene] "Olağanüstü derecede hazırlıklıymışsınız. Ama mühür basmam gerekecek."  

[Dieren] "Size bu kadar zahmet veremem. Nauk'un şu anki hükümdarı olarak, sadece imzanız  yeterli olacaktır."  

[Liene] "Madem öyle."  

Hizmetçi kağıdı açtı ve çay için kullanılan küçük masanın üzerine koydu.  

Liene kalemi uzanırken, hizmetçi mürekkep şişesinin kapağını açtı ve Dieren'e uzattı. Dieren  mürekkep şişesini kalemi tutan elinin yanına koydu. Gergin olup olmadığı belli olmasa da,  mürekkep şişesi dökülecekmiş gibi titriyordu.  

[Dieren] "... Ah!"  

Dieren mürekkebi neredeyse Liene'nin eline döküyordu.  

Ama dökmedi.  

Odanın diğer tarafında sessizce duran Klima, aniden uzanıp mürekkep şişesini tutan Dieren'in elini  sıkıca kavradı.  

[Dieren] "Ne yapıyorsun...!"  

Mürekkep döküldü. Dökülen mürekkep hem Dieren'in hem de Klima'nın ellerini ıslattı.  [Görevli] "...! Majesteleri!”  

Görevlinin yüzü soldu. Dieren'in yüzü de öyle.  

[Dieren] “Bu ne kabalık! Neden böyle bir şey yaparsın!”  

Dieren bağırdı ve elini Klima'nın tutuşundan kurtardı.  

Bu kesinlikle kabalıktı, ama Dieren'in tepkisi de kesinlikle garipti. Mürekkep lekeli elini diğer eliyle  sıkıca kavradı.  

Klima onun hareketini yakından izledi, sonra elindeki mürekkebi giysilerine sildi ve yumuşak bir  sesle konuştu.  

[Klima] "Çünkü mürekkebe bir şey kattın."  

[Dieren] "Ne... Ne dedin?"  

[Klima] "Ben de aynısını yapardım. Çünkü bu durumda en etkili yöntem budur." 

« Önceki Bölüm Sonraki Bölüm »